F-35 i MQ-20: nowy krok w zespołowym działaniu załogowych i bezzałogowych platform

F-35 i MQ-20 we wspólnym teście autonomii

General Atomics Aeronautical Systems, biuro programu F-35 Joint Program Office, organizacje zajmujące się testami w locie i oprogramowaniem oraz partnerzy branżowi, w tym Lockheed Martin i Autonodyne, niedawno wzięli udział w pokazie lotniczym poświęconym zespołowemu działaniu załogowych i bezzałogowych platform. W teście zestawiono F-35 Lightning II z MQ-20 Avenger® pełniącym rolę substytutu Collaborative Combat Aircraft.

Celem tego rodzaju ćwiczenia nie jest po prostu jednoczesne latanie dwoma statkami powietrznymi. Chodzi o sprawdzenie, w jaki sposób pilotowany myśliwiec i autonomiczna platforma bezzałogowa mogą współpracować w ramach tego samego zestawu misji. To czyni ten test użytecznym krokiem w kierunku przyszłych koncepcji walki powietrznej opartych na mieszanych zespołach, a nie na pojedynczych statkach powietrznych działających samodzielnie.

Dlaczego ta koncepcja ma znaczenie

Zespołowe działanie załogowych i bezzałogowych platform jest coraz częściej postrzegane jako główny kierunek w lotnictwie bojowym. Pilotowany myśliwiec może zyskać więcej możliwości w zakresie rozpoznania, koordynacji i podziału zadań misyjnych, podczas gdy bezzałogowy statek powietrzny może przejąć zadania, które w przeciwnym razie bardziej obciążałyby pilota.

W tym przypadku MQ-20 Avenger służył jako substytut przyszłego collaborative combat aircraft. Ten szczegół ma znaczenie, ponieważ pokazuje, że test nie dotyczył wyłącznie konkretnego płatowca, ale także logiki sterowania, przebiegu misji i interakcji między systemami. To właśnie są podstawowe elementy koncepcji operacyjnych, w których jeden załogowy statek powietrzny może kierować lub koordynować kilka bezzałogowych zasobów.

Co sygnalizuje ten pokaz

Udział GA-ASI, biura programu F-35, 309th Software Engineering Group, 461st Flight Test Squadron, 370th Flight Test Squadron, Lockheed Martin i Autonodyne pokazuje, jak wiele elementów musi się połączyć, aby autonomia przeszła od koncepcji do zdolności operacyjnej.

Dla sił powietrznych rzeczywista zmiana ma charakter strukturalny: przyszły statek powietrzny do walki jest coraz częściej postrzegany jako część sieciowego zespołu powietrznego. W takim modelu autonomia pomaga rozdzielać ryzyko i obciążenie pracą, podczas gdy platforma załogowa koncentruje się na decyzjach na poziomie dowodzenia.

Ten test lotniczy nie oznacza jeszcze gotowego systemu w służbie, ale potwierdza kierunek rozwoju. Integracja załogowych i bezzałogowych statków powietrznych nie jest już ideą teoretyczną — staje się praktycznym kierunkiem rozwoju we współczesnym lotnictwie wojskowym.