MQ-28 Ghost Bat i wspólna kontrola sojusznicza

Wspólna kontrola staje się realnym wymogiem wojskowym

Australia’s MQ-28 Ghost Bat to coś więcej niż tylko nagłówek o prototypie. Odzwierciedla szerszy zwrot w lotnictwie wojskowym: drony bojowe są projektowane nie tylko jako samodzielne systemy, ale jako zasoby, które mogą wpisywać się w sojusznicze operacje powietrzne.

Najważniejszą ideą stojącą za Ghost Bat jest interoperacyjność. Platforma zbudowana do działania w ramach wspólnej sieci bojowej może wspierać różne misje i różnych operatorów, w zależności od tego, jak ewoluuje obraz sytuacji w powietrzu. To sprawia, że dron jest istotny znacznie szerzej niż tylko w ramach jednego programu krajowego.

Dlaczego dostęp sojuszniczy ma znaczenie

Przyszłe działania powietrzne są coraz bardziej sieciocentryczne. Nie oczekuje się już, że załogowy myśliwiec zrobi wszystko sam. Potrzebuje wspierających węzłów — sensorów, wabików, przekaźników i zasobów jednorazowego użytku — które mogą zwiększać zasięg działania i zmniejszać ryzyko dla pilotów.

System taki jak MQ-28 może wnosić wkład na kilka sposobów:

• dodać dodatkową warstwę sensorów do ugrupowania;
• wspierać zadania osłony lub odciągania uwagi;
• zwiększyć liczbę dostępnych zasobów powietrznych bez narażania załóg na niebezpieczeństwo;
• wpisywać się w wielonarodowe operacje dzięki wspólnym rozwiązaniom dowodzenia.

Dla Stanów Zjednoczonych i Australii oznacza to również większą elastyczność. Jeśli rodzinę dronów da się zintegrować z sojuszniczymi strukturami dowodzenia, planujący misje zyskują więcej opcji podziału zadań między załogowe statki powietrzne a bezzałogowe skrzydłowe.

Prawdziwy trend: od autonomii do użycia koalicyjnego

Pomysł, że piloci USA mogliby dowodzić australijskimi dronami bojowymi, wskazuje na szerszy kierunek na rynku wojskowych BSP. Wyzwanie nie polega już tylko na zbudowaniu sprawnego bezzałogowego statku powietrznego. Trudniejsza część to uczynienie tego statku użytecznym w środowisku koalicyjnym.

Wymaga to uwagi poświęconej:

• oprogramowaniu sterującemu;
• standardom łączności;
• bezpiecznej wymianie danych;
• kompatybilności między sojuszniczymi platformami.

To podnosi poprzeczkę dla producentów. Dron bojowy musi dziś być czymś więcej niż aerodynamicznym sprzętem. Musi być niezawodnym węzłem w większym systemie cyfrowym, gotowym do współpracy z różnymi statkami powietrznymi i różnymi operatorami.

Wniosek

Ghost Bat przypomina, że przyszłość dronów bojowych będzie prawdopodobnie oparta na współpracy, a nie izolacji. Jeśli sojusznicy będą mogli współdzielić te platformy i kontrolować je ponad granicami państw, zyskają silniejszą i bardziej elastyczną strukturę walki powietrznej.