Marynarka Wojenna ponownie rozważa koncepcję bojowego drona pokładowego

Powrót zainteresowania Marynarki Wojennej dronami pokładowymi

Marynarka Wojenna USA wydaje się ponownie wracać do pomysłu, który odłożyła na lata: bojowego drona pokładowego stworzonego z myślą o dużym zasięgu, ciężkich ładunkach i działaniach w przestrzeni powietrznej objętej sporem. To opis niemal idealnie pasujący do dawnej koncepcji X-47B. Platforma została zaprojektowana, aby udowodnić, że bezzałogowy statek powietrzny może startować z lotniskowca, lądować na jego pokładzie i operować z pokładu okrętu, przenosząc przy tym realne zdolności bojowe.

Dekadę temu program nie doprowadził do powstania kolejnego bojowego drona, którego wielu się spodziewało. Inne priorytety przejęły inicjatywę, a Marynarka Wojenna odeszła od tej koncepcji. Teraz środowisko strategiczne się zmieniło. Drony nie są już niszowymi narzędziami; stają się kluczowe dla sposobu, w jaki wojsko myśli o uderzeniach, rozpoznaniu i przetrwaniu w silnie bronionej przestrzeni powietrznej.

Dlaczego ta koncepcja ma teraz znaczenie

Dron pokładowy o znacznych możliwościach uzbrojenia mógłby pomóc jednocześnie zamknąć kilka luk. Zwiększyłby zasięg lotnictwa pokładowego, zmniejszyłby ryzyko dla załóg lotniczych i stworzyłby platformę, którą można wysyłać głębiej w niebezpieczne obszary, niż gotowy byłby zapuszczać się załogowy samolot. W praktyce oznacza to więcej opcji dla misji uderzeniowych, zwalczania obrony przeciwnika i rozpoznania dalekiego zasięgu.

Atrakcyjność tej koncepcji nie ogranicza się wyłącznie do odległości. Samolot musi także być zdolny do działania w środowiskach objętych sporem, gdzie intensywne są wojna elektroniczna, pokrycie radarowe i zagrożenia ze strony systemów przeciwlotniczych. To wykracza poza samą wytrzymałość. Przetrwanie, autonomia i integracja z szerszą siecią dowodzenia i kierowania stają się równie ważne jak ładunek.

Co udowodnił X-47B

X-47B nigdy nie był masowo produkowanym systemem uzbrojenia, ale miał znaczenie, ponieważ pokazał podstawy. Udowodnił, że operacje pokładowe dla bezzałogowego statku powietrznego nie są science fiction. Starty z katapulty, lądowania na pokładzie oraz autonomiczne operowanie na lotniskowcu były częścią dziedzictwa tego programu.

To dziedzictwo znów jest istotne, ponieważ baza technologiczna poszła naprzód. Autonomia dojrzała, zestawy sensorów są lepsze, a planiści morscy coraz bardziej koncentrują się na systemach, które mogą działać tam, gdzie załogowe samoloty narażone są na niedopuszczalne ryzyko. Jeśli Marynarka Wojenna rzeczywiście wróci na tę ścieżkę, nie będzie to po prostu zakup drona. Będzie to budowa nowej warstwy zdolności uderzeniowych dla lotnictwa pokładowego.